Menu
Baby & Kind / Persoonlijk

Hoe overleefde ik een huilbaby? 8 dingen die mij geholpen hebben.

Hoe overleefde ik een huiilbaby?

Komt ze weer, zal je wel denken, met haar huilbaby. Die gedachte snap ik heel goed. Toch help ik nog steeds elke dag moeders, die te maken hebben met een huilbaby. Probeer ze tips te geven, maar bovenal vertrouwen en een luisterend oor. Zolang er nog steeds moeders zijn, die ik op deze manier kan helpen, blijf ik over mijn periode met een huilbaby schrijven. Ook ik ben door een diep dal gegaan. Soms dieper dan ik misschien heb durven toegeven toen. Toch, nu achteraf, heb ik er ook ontzettend veel van geleerd. Vooral over mezelf. Hoe overleefde IK een huilbaby en wat wil ik jou daarover meegeven?

Mening van anderen naast je neerleggen

Ik begin meteen met een hele lastige, althans, wat ik een hele lastige vond. Zeker als je net moeder bent, wil je graag weten of je het goed doet. Je vertelt andere hoe het gaat, leest over hoe anderen het doen. Met een huilbaby zoek je voornamelijk naar antwoorden en tips. Het probleem alleen is, dat als je jouw verhaalt deelt, je soms ook nare reacties krijgt.

De meest pijnlijke reactie vond ik, dat iemand zei: ‘Je hebt het gewoon over geromantiseerd. Dacht dat je het wel even zou doen, terwijl een baby heel hard werken is.’ Waarom dit de meest pijnlijke was? Omdat het mijn gevoel van falen bevestigde. Ik had al het gevoel dat ik het verkeerd deed, deze opmerking liet mij alleen maar voelen dat ik het inderdaad verkeerd deed. Ook dat ik er niet voor hard voor wilde werken. Nou, moeders met een baby die veel huilen, we weten beter hé? We werken niet alleen heel hard voor onze baby, maar we werken ook nog eens heel hard om ons hoofd boven water te houden. Om te overleven. Net als iedere andere moeder.

Laat je alsjeblieft nooit iets wijs maken door iemand anders. Zeker niet iemand, die niet weet waar jij echt doorheen gaat. Uiteraard mag je jouw verhaal delen met anderen, maar als daar een nare reactie opkomt, leg het neer. Ga daar niet in geloven. Je weet zelf hoe het zit.

Mezelf niet zo serieus nemen

Ik heb in deze periode enorm slecht over mezelf gedacht. Periodes van rare of enge gedachte, waar ik soms heel erg van schrok. Periodes waarin ik echt aan mezelf getwijfeld heb. Waarin ik echt gedacht heb, dat beter iemand anders voor Aslan kon zorgen bijvoorbeeld. De gedachtes zijn ook wel eens veel verder gegaan dan dat. Dat vond ik in het begin heel eng, maar gelukkig leerde ik dat deze gedachtes heel normaal zijn. Het slaap tekort en hormonen zorgen er gewoon voor dat je hoofd niet helemaal meer goed functioneert.

Het waren bij mij ook vaak maar hele korte momentjes, die ik daarna altijd met mezelf ging evalueren. Door dat te doen, wist ik, dit zijn geen reële gedachtes, dit zijn gedachtes die ik niet echt voel. Ik vond dat altijd heel fijn. Maak je je toch heel erg zorgen over deze gedachtes? Ga dan op tijd naar de huisarts. Ook dat had ik waarschijnlijk, als ik in Nederland had gewoond, gedaan. Ik heb eigenlijk alles zelf opgelost, maar ik had het toch echt wel fijner gevonden als er een professioneel iemand naast mij had gestaan.

Familie en/of vrienden vragen om hulp

Mijn moeder was, toen ik bevallen was, bij mij in Turkije. Aslan heeft vanaf de allereerste nacht thuis, alleen maar gehuild. Het is niet meer opgehouden. Toen mijn moeder een paar weken later vertrok, heb ik net zo hard meegehuild. Hoe ga ik dit in godsnaam in mijn eentje doen? In februari, nog geen zes weken later, heb ik bij haar aan de bel getrokken. Ik hield het niet meer vol. Aslan huilde inmiddels minimaal 20 uur per dag, en sliep, als ik mazzel had, vier uurtjes over de hele dag. Mijn moeder luisterde gelukkig naar mijn schreeuw om hulp en heeft mij vanaf toen bijgestaan.

Hulp zoeken is enorm lastig. Wat ik het meest lastige vond, is waarom ik het niet gewoon kon? Mijn schoonmoeder had verdorie negen kinderen opgevoed in erbarmelijke omstandigheden. Ik kon er nog niet eens eentje handelen. Weer dat gevoel van falen hé. Altijd is dat gevoel aanwezig geweest. Maar oh, wat ben ik blij dat ik die hulp gevraagd heb. Het heeft ervoor gezorgd dat ik echt niet ten onder ben gegaan. Ook de bevestiging vanuit mijn moeder, toen ze er weer eenmaal was, dat dit huilen echt niet normaal was. Dat vond ik toch ook wel fijn. Zie je, ik heb toch gelijk.

Medische hulp zoeken

Een baby, die zoveel huilt, dat is en mag nooit normaal worden. Het hoort niet. Al zullen anderen dat misschien niet altijd met je eens zijn. Toch is het een feit. Een baby die langer dan drie uur per dag huilt, is officieel al een huilbaby. En een baby huilt nooit voor niets zoveel. Zoek dus medische hulp. Dit is niet altijd gemakkelijk, omdat je nog te vaak wordt afgewimpeld. Je moet best sterk in je schoenen staan, om de hulp te krijgen die je nodig hebt. Neem vooral iemand mee, een buitenstaander, die je kan bijstaan. Die, als jij weer wordt afgewimpeld, degene is die het gesprek bijvoorbeeld overneemt.

Hier in Turkije ben ik helaas ook amper tot niet geholpen. Een huilbaby is een huilbaby en wordt hier gezien als iets normaals. Goed voor de longen, kregen we overal te horen. Mijn man geloofde dat, logisch. Je ziet zoveel verschillende artsen en iedereen zegt hetzelfde. Ik heb toen zo gebaald dat ik in Turkije woonde. Ik kon mezelf niet goed uitdrukken, kon niet boos worden, kon nergens mijn gevoel kwijt. Uiteindelijk zijn we wel bij iemand gekomen, die ons koemelkvrije voeding en medicijnen voor verborgen reflux voorschreef, maar ook dat heeft niets geholpen. Daarna heb ik het laten zitten. Ik was op, ik was te moe om nog om hulp te roepen. Toen was Aslan denk ik een maand of 3, hij heeft daarna nog ruim 6 maanden lang veel gehuild en niet tot amper geslapen.

Daarom vind ik het juist zo belangrijk om mee te geven, dat je om medische hulp moet blijven roepen. Ik heb dat zelf niet kunnen doen, en voel mij tot op de dag van vandaag enorm schuldig naar Aslan. Dat ik hem nooit heb kunnen helpen, dat ik hem als baby nooit vrolijk heb gezien. Dat ik daar niet voor door ben blijven vechten. Iets wat ik in Nederland wel had gedaan!

Accepteren

Het klinkt hard, maar ook het accepteren hoort erbij. Je moet accepteren dat je baby meer huilt dan andere baby’s. Het maakt het echt makkelijker, vond ik. Door het op een gegeven moment naast mij neer te leggen, merkte ik dat ik rustiger werd. Ging mee in het ritme van Aslan. Als hij sliep om 2 uur in de middag, dan deed ik dat ook maar. Nou is dat natuurlijk makkelijk praten, want ik werkte niet en er liepen ook niet nog meer kinderen om mij heen.

Mijlpalen vieren

Ik weet dat ik in het begin over alles negatief was. Aslan draaide bijvoorbeeld met 11 weken al om. Echt trots ben ik daar nooit over geweest. Op dat moment dacht ik alleen maar, ik heb liever dat je gewoon stopt met huilen. Die gedachtegang heb ik wel weten te stoppen, gelukkig. Ik vierde de mijlpalen, want ook die zijn er echt wel. Daardoor heb ik toch nog echt wel kunnen genieten van de babytijd en zijn ontwikkeling.

Doe en denk wat voor jou werkt, al is het misschien raar

Als Aslan weer eens in een slechte periode zat, zocht ik daar altijd een verklaring voor. Tandjes, sprongetje, misschien is hij wel ziek? Ik weet niet of dat slim is om te doen, maar het heeft mij er wel doorheen gesleept. Het heeft het accepteren naar mezelf toe makkelijker gemaakt. Als er maar een verklaring voor was, dan was ik gerustgesteld.

Als wij dus weer eens op de spoed zaten, omdat Aslan 48 uur lang alleen maar gilde, dan was ik eigenlijk blij als de arts ons weer naar huis stuurde met de diagnose tandjes. Ik wist dat het niet waar was, maar het gaf mij rust. Oké, hij is nagekeken, niets ernstigs, als die tandjes door zijn, dan is het weer over. Zijn eerste tandjes kwamen pas maanden later door, waardoor ik weet dat die het vele huilen niet veroorzaakte. Toch apart dat het mij toen zo geholpen heeft, maar ook fijn voor mezelf.

Goed eten en drinken

Een baby vraagt ontzettend veel energie, bij iedere moeder. Elke moeder heeft te maken met (periodes van) slaapgebrek. Zeker als je echt hele lange periodes van weinig slaapt kent, is het belangrijk om goed te eten en te drinken. Een baby die de hele dag huilt, zorgt ervoor dat je zelf eigenlijk niet eet. Je bent alleen maar bezig met rondlopen, met troosten. Vergeet jezelf echt niet. Hoe moeilijk het ook is, maar je mag (en MOET!) echt ook aan jezelf denken.

In die tijd zorgde ik ervoor dat ik veel eiwitten at. Als je moe bent, heb je trek in suiker. Maar als je dan ook nog te weinig slaapt, dan heeft het lichaam moeite om die bloedsuikerspiegel op peil te houden. Het eten van eiwitten doorbreekt deze cirkel. Ik had in die tijd dus lekker volle bak met yoghurt en probeerde ook iedere dag wel iets van een ei te eten. Makkelijk en snel klaar! Ook maakte ik, als ik een keer energie had, fruit- en groentesalades voor meerdere dagen. Echt avondeten heb ik de eerste maanden niet tot amper gedaan.

Een huilbaby is zwaar..

Vergeet ook vooral niet, wat je ook voelt, die gevoelens mogen er zijn. Gaat het een keer niet zoals het moet, ook prima. Dan moet het maar zoals het gaat. Het is zwaar en het doet zo ontzettend veel met je als mama.. Leg je zelf niet te veel druk op, ga mee in het moment. Schaam je nooit! Wees trots op jezelf, want je doet het zo verschrikkelijk goed!

No Comments

    Leave a Reply