Menu
Ons leven in Turkije / Persoonlijk

Mijn bevallingsverhaal. Bevallen in Turkije

Bevallingsverhaal. Bevallen in Turkije

Het is alweer bijna 1,5 jaar geleden dat ik ben bevallen in Turkije. Sterker nog, over een paar weken mag ik weer opnieuw. Misschien is het juist nu wel handig om terug te blikken op mijn eerste bevalling. Hoe kijk ik namelijk nu terug op mijn bevalling en wat zou ik bij de volgende bevalling toch anders willen? Daarom deel ik vandaag mijn bevallingsverhaal. Voor mezelf, zodat ik weer even terug kan denken hoe het toen ging. Voor jullie, zodat jullie een beetje een idee hebben hoe het bevallen in Turkije gaat.

De dag voor de bevalling

Mijn schoonfamilie besloot om, een week voor mijn uitgerekende datum, ineens op de stoep te staan. Mijn schoonmoeder, schoonzus en haar twee kinderen. Yep, in een huis met twee kleine slaapkamers. Het is echt een cultuurverschil, want hier in Turkije is het heel normaal om de zwangere vrouw bij te staan. Ik had veel liever alleen geweest.

Na een paar dagen was ik zo kapot. Constant 2 ruziemakende kinderen om mij heen, hele huis vol, geen moment voor mezelf. Na een paar dagen was ik het zo zat, dat ik mijn man gesmeekt heb om ze naar huis te sturen. Achteraf schaam ik mij daar best voor, maar ik trok het echt niet meer. Ze besloten uiteindelijk om op 17 decmber te vertrekken, de dag dat mijn moeder ook aan zou komen in Turkije. We hebben die dag nog uren gelopen in de haven van Alanya en toen vertrokken ze. Mijn moeder kwam in de avond aan, gelukkig op tijd voor de bevalling. We hebben nog heerlijk koffers uitstaan pakken in de avond, de babykamer een beetje op orde gemaakt. Nog niks aan de hand.

Het begin van de bevalling

Mijn grootste angst was, dat ik niet door zou hebben dat de weeën begonnen waren. Gelukkig stelde iedereen mij gerust, ik zou dat echt wel voelen. Ik hield dat maar in mijn hoofd, terwijl ik om 04:45 op de rand van ons bed zat. Ik voelde wel regelmatige samentrekkingen, maar om nou te zeggen dat die echt pijn deden. Het was meer het gevoel dat ik constant naar het toilet moest. Toch begon ik voor de zekerheid maar te timen. De weeëntimer gaf al een paar keer aan om naar het ziekenhuis te vertrekken, maar ik durfde niet. Het was niet de pijn die andere beschreven. Sterker nog, ik weet niet eens of het wel dezelfde pijn was als tijdens mijn menstruatie. Nee, dit konden echt geen weeën zijn.

Een kwartier later, toen de weeëntimer voor de zoveelste keer een rood signaal gaf, besloot ik om mijn man wakker te maken. Ik wilde toch voor de zekerheid weten of de bevalling begonnen was. Hij belde dus het ziekenhuis, en rond 06:00 kwamen wij daar aan. Ik voelde mij heel relaxt, maar hoopte wel dat ze zouden vertellen dat het begonnen was. Al wist ik ook, ik zit pas in het begin van mijn bevalling.

In het ziekenhuis

In het ziekenhuis kreeg ik gelijk een eigen kamer en stelde de verpleegster wat vragen. Daarna checkte ze of ik al wat ontsluiting had. 1 centimeter zei ze, en ik dacht, mooi het is begonnen. Ik vond het wel apart dat er ineens van alles mijn kamer binnen gelopen kwam. Zo moest ik bijvoorbeeld meteen aan de CTG. Dat vond ik trouwens verschrikkelijk, want ik had nog steeds constant het gevoel dat ik naar de WC moest. Ineens lag ik vast en kon ik geen stap meer zetten. Mijn eigen gynaecoloog kwam binnen, ik had namelijk een privé gynaecoloog. Hij checkte mijn ontsluiting en zei dat als ik druk voelde, ik wel mocht gaan persen. Dat liet ik mij niet nog een keer zeggen. Het persen was zo fijn. Het constante gevoel dat ik naar het toilet moest, raakte ik door het persen een beetje kwijt.

Ondertussen kreeg ik een infuus met vloeistof erin. Pas na de bevalling wist ik dat dit weeënopwekkers waren. Achteraf denk ik nu, dat had ik niet gewild. Het ging al zo verschrikkelijk snel. De persweeën kwamen alleen maar sneller op elkaar. Trouwens, ik had nog steeds geen pijn hoor, maar ik kreeg ook amper lucht doordat ik zo’n persdrang had. Uiteindelijk werd ik naar de verloskamer gebracht en is Aslan om 07.37 geboren. Amper 3 uurtjes vanaf het moment dat ik thuis op het randje van mijn bed zat. Twijfelend of mijn bevalling wel begonnen was.

Wat zou ik anders willen tijdens mijn volgende bevalling

Over het algemeen was ik best tevreden over het bevallen in Turkije. Dat kan natuurlijk ook bijna niet anders, met zo’n makkelijke bevalling. Toch zijn er wel dingen die ik het liefste anders zou willen. Zo wil ik bijvoorbeeld absoluut geen weeënopwekkers meer. Mijn dokter zei dat hij mij er een groot plezier mee deed, want nu was het lekker snel voorbij. Ik had het misschien juist wel fijn gevonden als het iets geleidelijker zou gaan.

Verder zou ik graag meer huid-op-huid contact willen. Nou heb ik, uit ervaring van andere die bevallen zijn in Turkije, dat dit niet altijd heel gebruikelijk is. Aslan heeft misschien welgeteld vijf minuten op mijn buik gelegen, en werd daarna meegenomen. Uiteindelijk zag ik hem pas weer 2 uur later op mijn kamer. Dit vond en vind ik zo bizar, dit gaan wij bij de volgende echt anders doen. Als ze er naar luisteren, uiteraard.

Gratis fotograaf

Het fijnste aan het bevallen in Turkije, vond ik trouwens dat er standaard een fotograaf in het ziekenhuis aanwezig was. Tenminste, in mijn ziekenhuis dan. Ik ben bevallen in het Anadolu Hastanesi in Alanya. De fotograaf was volledig gratis. We hebben alle foto’s op een Usb-stick meegekregen en een paar weken later konden we een fotoboek ophalen die ze speciaal gemaakt hadden. Dat vond ik toch wel heel goed geregeld allemaal, en ik denk dat je dat in Nederland niet snel zal zien.

Wat is het grootste verschil tussen bevallen in Nederland en bevallen in Turkije?

2 Comments

  • Huisjehondjemini
    30 maart 2021 at 16:45

    Ik denk dat het grootste verschil is dat ze hier alles in overleg doen en dat ze in Turkije dus zomaar besluiten iets te doen. Uiteraard beslissen ze in Nederland ook wat het beste is voor de baby, en zal je wel opwekkers krijgen als dat nodig is. Maar niet zo snel gok ik, en dan word het ook wel verteld tijdens de bevalling en niet na de tijd 😅 Wel super gaaf die fotograaf zeg!

    Reply
    • The Enmek Family
      31 maart 2021 at 10:04

      Ja, dat denk ik ook. In Nederland heb je best wel veel inspraak in wat je wel en niet wil. Ook van te voren bijvoorbeeld. Mijn dokter heeft nooit gevraagd of ik nog wensen had of wat dan ook, haha. En toen ik er over begon bij deze zwangerschap, was het echt zo van.. ja, dat kunnen we toch nu allemaal niet weten. Ach ja, we zien het wel. Het komt sowieso wel goed!

      Reply

Leave a Reply