Menu
Opvoeding / Persoonlijk

Mijn onzekerheden als mama

Onzekerheden als mama

Ik denk dat elke moeder wel eens onzeker is. Doe je het wel goed? Ontwikkeld mijn kind zich zoals het moet? Ook ik heb dat. Instagram is leuk, maar andere kindjes zien maakt ook onzeker. Ook krijg ik wel eens berichtjes van moeders die dan schrijven: ‘Ik wilde dat mijn kind zo goed at als de jouwe.’ Maar natuurlijk laat je vaak op bijvoorbeeld Instagram de goede dingen zien. Ik probeer altijd wel zo eerlijk mogelijk te zijn. Ja, ik vind het moederschap zwaar. Ja, soms zou ik willen dat ik er even van weg kon lopen. Ik denk dat dat goed is om bespreekbaar te maken. Om te laten zien dat dat oké is. Daarom deel ik in dit artikel mijn onzekerheden als mama.

Mijn onzekerheden als mama

Het eten

Elke mama is onzeker over het eetgedrag van haar kind, denk ik? Aslan eet over het algemeen heel goed en heel veel, maar wel echt eenzijdig. Zo wil hij bijvoorbeeld alleen chocopasta op zijn broodje en eet hij als fruit alleen banaan of aardbei. Maar oké, er is amper tot geen strijd over het eten. Hij eet ook netjes zelf. Dus ach, die broodjes chocopasta die nemen we maar voor lief.

Het avondeten vind ik wel met de dag moeilijker worden. Warm eten is hier niet zijn favoriet. Veel wordt dan ook uitgespuugd. Ook het makkelijke eten. Je maakt Aslan echt niet blij met kipnuggets en patatjes van een fastfoodrestaurant of met een pannenkoek bijvoorbeeld. Wat hij wel lekker vindt is pasta, ovenschotels, rijst en yoghurt. Wij eten vaak, volgens goed Turks gebruik, yoghurt bij het avondeten. Dus hij krijgt dat sowieso wel elke avond binnen. Maar even iets makkelijks maken voor hem, dat gaat dus niet. Hij hoeft het echt niet. Laatst waren we barbecueën bij een vriendin. Voor de kinderen lekker broodje hotdog. Aslan hoefde dat natuurlijk weer niet. Wat hij wel wat? Een rauwe broccoli salade met rijst. Onze gezondheidsfreak.

Zijn ontwikkeling

Over zijn fysieke ontwikkeling, daar maak ik mij niet zo druk om. Aslan liep met amper 9 maanden en doet het op dat vlak nog steeds heel goed. Op mentaal en sociaal gebied maak ik mij wel eens zorgen. Hij lijkt zo anders dan andere kindjes, als ik dat soms zie op video’s. Zo heeft Aslan in zijn hele leven misschien twee kusjes gegeven en hebben wij nog nooit met hem geknuffeld. Zodra we dat proberen, is het echt huilen. Daarentegen is hij wel heel vrolijk en lacht veel.

Ook kan hij zich slecht tot eigenlijk niet vermaken. Hij vindt niets leuk, behalve als wij met hem spelen. Dat is soms wel een frustrerend, kan ik je vertellen. Zo sta ik bijvoorbeeld 9/10 keer met een krijsend kind te koken, omdat hij niets voor zichzelf wil doen. Misschien verwacht ik ook wel te veel van hem hoor. Laten helpen wil hij niet. Voor de televisie zetten is ook niet goed. Iets geven om mee te spelen, nee hoor. Ik ben altijd alleen thuis, dus er is ook niemand die even een handje kan helpen. Dan moet ik eerlijk bekennen, dan springen de tranen wel eens in mijn ogen. Ik weet soms dan echt niet meer wat ik moet doen.

Omgaan met het uitdagen

Ik merk de laatste weken heel erg dat Aslan van een baby een echte dreumes is geworden. Hij is constant bezig met de randjes op te zoeken. Doet eigenlijk alleen maar dingen, waarvan hij weet dat het niet mag. Die oren heeft hij bij de geboorte cadeau gekregen, ze zijn alleen vergeten om het aan-knopje er ook bij te leveren. Drammen, boos worden als iets niet mag, zuchten en steunen. Het hoort allemaal bij de ontwikkeling van een dreumes. Ik kan het over het algemeen goed negeren.

Toch worstel ik er ook mee, want hoe ga ik ermee om? Wanneer is het ontwikkeling en wanneer is het gewoon echt vervelend gedrag. Straffen heeft hier totaal geen zin. Sterker nog, hij lacht er alleen maar om. Uit wanhoop trok ik hem gisteren (misschien iets te hardhandig) aan zijn arm ergens weg. Wat denk je? Hij deed het opnieuw en toen ik er naar toe liep stak hij lachend zijn arm op. Overigens probeer ik eigenlijk altijd op een rustige manier uit te leggen waarom iets niet mag. Ik hoop dat dat op lange termijn dan toch meer effect heeft (als die oren ooit gaan werken hé). Maar ja, ook ik verlies wel eens mijn geduld. En ook ik voel mij daar naderhand vaak schuldig over. Tja, het hoort allemaal bij het moederschap en laten we eerlijk zijn, ik denk dat de meeste van ons eigenlijk ook gewoon maar wat doen. En uiteindelijk komen bijna alle kindjes, als ze ouder zijn, toch best goed terecht.

Wat zijn jullie onzekerheden als mama?

No Comments

    Leave a Reply